Skip to content
11/01/2011 / ingmarelgrifo

Locos de Boca Juniors (fotoblog 3)

Veel vlagvertoon. Als buitenlander een voetbalwedstrijd in Buenos Aires zoeken is ook een kwestie van de juiste shirtkleuren zoeken

Boca Juniors en vooral de immens heftige sfeer in dat uit z´n voegen barstende Bombanera stadion zal ik niet snel vergeten. Je hoort en leest het overal: Boca moet je bezocht hebben. En ze hebben gelijk: een wedstrijd in La Bombanera, de thuisbasis in de ruige barrio La Boca, is het mekka voor de voetbalfan. De wedstrijd van deze zondag vormt met afstand mijn meest intense voetbalervaring. En niet eens vanwege het gepassioneerde voetbal en de 3-1 overwinning, waarmee Boca nummer 2 op de ranglijst Atlético de Rafaela op 9 punten afstand zette.

Plaza de San Martin (met de grote generaal himself op de sokkel) stroomt vol met ´bebloede´ Halloween-ers

Eigenlijk zouden we met roomie Emmanuel naar een wedstrijd van zijn San Lorenzo gaan, de vierde club van Buenos Aires. Die pot werd om onduidelijke redenen (iets met ruzies tussen spelers?!) echter afgelast, waardoor we toch wel naar een thuismatch van Boca kunnen. Geen clasico (tegen team uit Buenos Aires), geen superclasico (tegen de vorig jaar gedegradeerde aartsrivaal River Plate), maar wel een partijtje tegen de huidige runner-up uit de provincie Santa Fe.

Het moge bekend zijn: voetbal wordt in Argentinië net iets anders beleefd dan in Nederland. ´Futbol es como su madre, su corazon´ (voetbal is als je moeder, je hart) legt Emmanuel ons uit en dat het hier in één adem met je moeder genoemd mag worden, dat zegt wel iets. Voetbal is een ware religie en Boca is daarin de – zij het wilde en ranzige – absolute oppergod. Daar moeten we bij zijn, maar hoe? Aankloppen op de poort van Estadio Alberto J. Armando (zoals La Bombanera officieel heet) is er niet bij: te gevaarlijk.

De grootste Halloween-party die ik ooit zag, jammer dat de zon scheen...

Kaartjes regel je alleen via via en wij dus via Lucky Luuk van onze school. Die fixte vier kaartjes, die we in het centrum mogen ophalen à raison de 270 pesos (even door vijf delen voor een beeld in euro´s…). Vervolgens belanden we kortstondig in een surrealistische mega Halloween party op Plaza San Martin.

Vanaf onze staanplaatsen achter het doel tussen de ´populares´ kijk je zo barrio La Boca in

Voor die pesos zitten we deze middag niet tussen gegoede socio´s noch tussen families of het klootjesvolk. Nee daarvoor staan we ruim drie uur samengeperst in populares, de vakken achter het doel waar de fanatiekste aanhang zich ophoudt. We klagen niet, daar gebeurt het tenslotte en we willen zeker geen 400 pesos neertellen voor een georganiseerde trip met lunch en veilige tourbus. We gaan dus zover mogelijk met de metro, komen tot het zeer ongure Constitucion en pakken daar met enige moeite een taxi. Moeite omdat chauffeurs geen zin hebben in een rit naar de door de politie goeddeels afgegrendelde wijk, die op matchday bovendien volledig verlamd raakt door wild toeterend en gevaarlijker manoeuvrerend verkeer.

Ruim baan voor de drumband

Niettemin worden we door – nota bene – een River Plate fan vervoerd. De man voegt ons allerhande waarschuwingen toe over de vele gevaren. Helaas doet hij dat in het meest erbarmelijke Porteño accent (minus een paar tanden), zodat we slechts begrijpen dat het toch erg gevaarlijk is tussen de populares, dat we niet met onze camera moeten zwaaien (zeker niet op straat) en dat we vooral niet in het midden van het vak moeten staan, maar bovenin bij de welriekende baños (wc´s). Goede tips. Als we anderhalf uur voor aanvang een aantal straten van het stadion uitstappen, hangt er al een tamelijk verhitte, dreigende stemming in de wijk. Na drie vergeefse pogingen en een naaiactie door een nerveuze politieman (die ons dwars door de chaos twee straten laat omlopen) mogen we eindelijk wel een poort in en vele trappen later staan we op een aardig volgepakte tribune.

Entree van de paraguas, de paraplu´s

Daar op de eerste ring staan we goed, mooi zicht op het veld, zo denken we. Maar nee er moeten nog ettelijke duizenden het stadion in en honderden mensen over dezelfde vierkante meters denderen… Opeens duwen drie mannen zich met veel misbaar naar beneden en beginnen alle bezoekers aan de kant te duwen. Dit om een pad te maken voor de drumband die hier zo van boven het vak in moet, zo begrijpen we van onze Argentijnse buren. Even later kunnen we weer van elkaars schoot en tenen af als de band beneden het vak in marcheert. Supporters die fanatiek zwaaien met paraplu´s en vlaggen volgen. Iedereen neemt zijn (haar bestaat in het stadion alleen onder toeristen) plaats in, waarbij sommigen met op de stalen dranghekken in het vak springen, zich omdraaien en – vasthoudend aan handen van maten en vastgeknoopte T-shirts – de hele wedstrijd met hun rug naar het spel beleven, terwijl ze bloedfanatiek kijkend proberen het publiek meer lawaai te laten maken.

De fanaticos met vlaggen, paraplu´s en de speciale publieksoppeppers (die de liederen aanjagen) nemen hun vaak wankele plaatsen in op de ijzeren hekjes

Een grijze man met zoontje voor ons blijkt uit dezelfde groene wijk als wij (Belgrano) te komen en legt uit dat het vandaag een slechte dag is om Boca te bezoeken, ook voor hem. Reden: er is grote onenigheid tussen twee hincha´s (supportersgroepen) van Boca Juniors en de uitdagingen over en weer en daarmee de kans op geweld neemt steeds grotere vormen aan. Hmm misschien waren al die gepantserde wagens, politiemannen met kogelvrije vesten, helmen en riotguns toch niet standaard uitgerust… Hoe dan ook, wij staan tussen de barra (supportersclub) van Rafael Di Zeo (de erfgenaam van de vorige presidente José Barrita), die onder luid gejuich en gezang het vak betreedt.

Duidelijk gebaar van ´presidente´ Marin naar (de concurrerende supportersgroep van) jefe Rafael Di Zeo

Achter het doel aan de overkant staan de mannen van de jongere Mauro Martin, die de macht van Di Zeo overnam toen die vier jaar de bak in moest, de troon definitief opeist en met handgebaren langs de hals duidelijk maakt hoe hij dat voor zich ziet (dit artikel in dagblad Clarín even google translaten voor meer uitleg). Volgens sommigen draait het helemaal niet om liefde voor het voetbal, maar om de macht over de barra´s, waarin bizar veel geld omgaat (zij regelen een deel van de kaart- en merchandiseverkoop). Op de achtergrond spelen de clubpresidentsverkiezingen (4 december) en politiek: de barra van Martin vlagt de hele wedstrijd met het portret van de vorig jaar overleden Argentijnse president Nestor Kirchner.

Dat de spanning tussen beide groepen tot excessief geweld zal leiden, daar is iedereen die ik spreek (en de krant) het wel over eens, de vraag is alleen wanneer. Die spanning is zover opgelopen dat Boca Juniors de volgende (uit-) wedstrijd waarschijnlijk geen supporters mag meenemen en dat de volgende thuispot: over twee weken tegen Racing Club (de clasico tegen de derde grootmacht van deze stad) op losse schroeven staat, zeker in La Bombanera. Telkens als de ene hincha een lied start tijdens de wedstrijd beginnen de opponenten een ander lied om ze te overstemmen en vice versa. Wij merken niet al teveel daarvan, en evenmin dat we meezingen met liederen die zoveel betekenen als: ´we zien je op straat, in de Villa

De twaalfde man aan de overkant, van de beste hincha (fanclub) van de wereld: la barra van Mauro Martin

Luro ga je rennen´. Boca heeft er zelf vooralsnog ook geen last van. De  ploeg staat binnen 16 minuten met 2-0 voor, speelt soeverein en de tegentreffer (3-1) in de slotminuut is voor de statistieken. En dat zonder de geblesseerde (ster-) spelers Juan Román Riquelme, Viatri en (ex-020 aanvaller) Dario Cvitanich. De lijstaanvoerder uit La Boca is met 31 punten uit 13 wedstrijden nu al de gedoodverfde kampioen. Geinig dat voetbal hier. Het niveau was hoog, de inzet en passie helemaal, maar die ambiance met continu zingende en springende supporters is geniaal. Tel daar die drie explosies (goals) bij op en het mag een wereldse ervaring heten.

De terugreis in stadsbus 64 duurt een uur (ook wegens de eerdergenoemde congestie) en is een ervaring op zich. Deze week nog even bij stadion River Plate buurten. Niet voor meer voetbal of gewelddadige supportersschares, maar omdat het in de buurt is van het E.S.M.E., de mvoormalige militaire basis die onder de dictatuur van Jorge Videla (die Zorreguieta vrind die onze wereldcup in 1978 stal) als martelcentrum fungeerde voor veel mensen die nu als desaparecidos bekend staan.

Bij potje tussen de reserves van Boca en Atlético de Rafaela (3-2) gaat het er al pittig aan toe, op tribune én veld

Hieronder de rest van de foto´s. Voor nu: tabee. Ik ga sushi happen op het afscheidsfeestje van Livia, die alweer terug naar Nederland mag/moet…

Opkomst equipo de Boca Juniors, tandje erbij op de tribunes

Onscherp fanatisme

Boca-fan zijn in La Bombanera betekent continu zingen, juichen, zwaaien en/of springen

Advertenties

2 reacties

Geef een reactie
  1. bertgriffioen / Nov 1 2011 4:20 pm

    in kan niet anders dan zeggen dat het een overweldigende situatie geweest moet zijn deze wedstrijd en dat je verslag van veel inzicht en liefde voor deze warmbloedige sport getuigt; je bent er letterlijk ‘doorleefd’ geweest.
    super!

  2. Marc van der Laan (@marcvdlaan) / Nov 3 2011 12:07 pm

    Mooi verslag van een heel bijzondere ervaring Ingmar! Zo wordt het voetbal hier in Utrecht in ieder geval niet beleefd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: