Skip to content
11/12/2011 / ingmarelgrifo

De Andes over van Mendoza naar Santiago de Chile (fotoblog 6)

Grens Argentinië - Chili op 3500 m. hoogte, waar we helaas 4uur moesten wachten

Al tijden op verheugd: met de bus de Andes door van de Argentijnse wijnhoofdstad Mendoza naar Santiago de Chile, de 4,5 miljoen inwoners tellende hoofdstad van Chili. Door voor zondag mijn vlucht Santiago-Lima-Cuzco te boeken, had ik mezelf vooraf gedwongen in ieder geval van Buenos Aires naar Santiago te reizen en daarvan krijg ik heel geen spijt! Hoewel de trip niet zo vlekkeloos verloopt als gehoopt…

Zo slingert de weg vanaf Mendoza omhoog, niet te steil wel fraai

Door een computerstoring bij de Chilenen moeten we liefst 4 uur aan grens wachten, waardoor de beloofde 16.30 aankomst, 20.30 wordt en we dus 10 uur in de hete bus doorbrengen. De Chilenen geven ondertussen nieuwe invulling aan het begrip bureaucratie: nadat onze chauffeur er na een uur achter komt dat we toch niet zomaar in de rij staan… mogen we zo ineens met de hele bus door naar het immigratieloket. Dat gaat redelijk vlot, maar helaas, dat was pas loket 1, het Argentijnse deel van de douane rompslomp. Loket 2  (1 raampje en 45 minuten verder) blijkt het Chileense deel, waar we nog wat stempels krijgen.

De eerste besneeuwde toppen

Daarna lopen we tevreden terug naar de bus, in de stellige overtuiging dat we het ergste gehad hebben. Stom, stom, stom. De bus rijdt vlotjes de controlehal in, waar we aan de bus voor ons zien wat ons te wachten staat: alle koffers uit het laadruim op de band (door de röntgen) en de passagiers mogen zich in rijen opstellen achter tafels, met hun handbagage voor zich. Vervolgens rent een vrolijk kwispelende en snuffelende labrador over de tafels alle mensen af tot grote hilariteit/schrik. Daarna even de vooraf ingevulde papieren afgeven en nogmaals verklaren dat je toch echt geen fruit wil invoeren. De Chilenen zijn nogal protectionistisch waar het de nationale fruitsector betreft?!

Welkom in Parque Aconcagua, de 6960 m. hoge top die we vanuit de bus niet in zicht krijgen

Nadat uit onze bus een stel Engelsen stuk voor stuk de koffers moet openmaken en zich verantwoorden (nee geen fruitpasta, maar crème), zijn we weer 30 minuten verder en vragen ons af: waarom die Engelsen wel en wij niet? Hoe dan ook, we komen er doorheen en in ons geval blijft de labrador zelfs in de kooi. Zonde… Eenmaal in de bus denken we eindelijk aan de afdaling te beginnen, als ik de chauffeur iets hoor schreeuwen naar zijn collega dat met ´falta´ begint. Hoe bedoel je falta, vraag ik. Qué falta (wat mist er). Hij wijst op een lege stoel voor me en kijkt boos. Lichte wanhoop maakt zich van ons meester als we beseffen dat die zeurderige oude Chileen voor ons, die als eerste door de douane glipte en continu aan het bellen was, zoek is.

Oh mijn god wat een afdaling! Geef me een fiets en... ik vlieg te pletter

Het duurt een half uur, waarin we hardop zinspelen op een vertrek zonder de beste man, maar de chauffeur lijkt onvermurwbaar. Zwetend komt zijn collega met de verward ogende man aangehold. Hij neemt plaats en begint weer zijn familie te bellen om ze mee te delen, dat hij wat later in Chile aankomt… Grrrrrrrrrrrr. Nadat we de vier uur aan de grens gepasseerd zijn, dalen we dan af en dat valt mee! Voor de niet bang aangelegde passagiers dan, want het gaat steil en hard naar beneden. Sommigen kunnen het niet aanzien, maar het schouwspel is ronduit fascinerend. Al met al een heel vermoeiende bustocht, maar de adembenemende uitzichten vanuit de bus maken het meer dan goed. En dan krijgen we nog een extraatje cadeau: door al het tijdsverlies zakt de zon steeds verder, wordt de lichtval alsmaar mooier en – als we dan eindelijk Santiago in het vizier hebben – we worden getrakteerd op een bijna zonsondergang die het palet van groen, zwart en geel op de hellingen wat roder doet kleuren. Mooi!

Door alle vertraging krijgen we wel als douceurtje de zonsondergang boven de bergen mee!

Groen ja, want verder naar beneden wordt het alsmaar groener en het gras- en akkerland talrijker. Het tegen de Andes hellingen geplakte land is bijzonder vruchtbaar en dat maakt het ook geschikt voor wijnbouw. Dat idiote Chili is sowieso een unicum: ineengeklemd tussen Andes en (Pacific) de Grote Oceaan is het 4300 km lang en slechts 175 km breed. Maar wat een variatie in landschap: van de woestijn in het noorden, ski-gebieden en besneeuwde Andes toppen tot Patagonië en het Antarctische zuiden. Iets om voor terug te komen, zoveel is zeker.

De foto´s dan, zoveel mogelijk in chronologische volgorde! Een uitgebreider overzicht vind je in het Facebook-album.

De Argentijnse kant valt vooral te typeren als ´ruig´

Wiens hoofden zijn dat?

Afgelegen dorpjes in groene oases

Totaal gefascineerd kijk ik lange tijd hoe parallel aan de weg, één van de meest uitdagende treintrajecten is gerealiseerd. Hier is het echter einde oefening. Eens temeer blijkt de spoorlijn nu niet bruikbaar

en daar verdwijnt het spoor in de berg

Voor de thrillseekers: raften in de Andes

of jumpen vanaf de spoorbrug

De rivier is er net breed en zeker wild genoeg voor, grillig verloop incluis

Veelkleurig

Goud? Mooi paletje in ieder geval

De bloederige sci-fi film in de bus is beduidend minder interessant

Veel paarden, maar zo nu en dan ook wilde?!

Bij de grens treffen we het hoogste punt en de meeste sneeuw

Eerste Argentijnse controlepost

Ruige en besneeuwde bergtoppen bij de grens

Langdurig uitzicht vanaf bus voor Chileense frontier

We beginnen aan een tergend mooie, lange afdaling (not for the faint of heart!)

In de verte ligt een hemelsblauw meer

Damn wat een landschap, Zuid-Limburg eat your heart out!

Afdalen!

De route van de trein blijft tot de verbeelding spreken

Pffff

Mooie dorpjes tegen de helling, vooral te bereiken via deze loopbruggen

De route van de trein blijft tot de verbeelding spreken

Nog hoogstandje: lange tunnel waar we net door reden

Landschap blijft maar veranderen

Skidorp

Van sneeuw tot gruis

Aan de kant met die vrachtwagen (halsbrekende inhaalmanoeuvres)

Aan Chileense kant is Andes aanvankelijk even ruig maar steiler, maar eenmaal lager is het een stuk groener

Argentinië heeft Mendoza, maar het smalle doch vruchtbare Chili heeft ook veel wijngebieden. Kom maar door met die zonsondergang en... Santiago!

2 reacties

Geef een reactie
  1. Joslyn / Nov 13 2011 2:30 pm

    Wauw mooi gebergte. Goed dat je in een bus zat, wandeltochten lijken me wat riskant in zo’n uitgestrekt gebeid.

  2. bertgriffioen / Nov 13 2011 4:12 pm

    facebook is aardig, maar dit persoonlijke verslag doet natuurlijk veel meer!
    ik hóóór je lijden op die Andes-top.
    Die afdaling heb je mooi in beeld gebracht.
    Óp naar de volgende blog!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: