Skip to content
11/28/2011 / ingmarelgrifo

Mad magic mountainbiketour in Sacred Valley

Ja we hebben de Salineras (zoutpannen) bereikt! Bijna aan het eindpunt! Vlnr Adriaan, Simon, Pepijn, Anneliese et moi

Zoooo dat was me samen met die bizarre voetbalpot van Boca Juniors in Buenos Aires toch wel de meest indrukwekkende Latijns Amerikaanse ervaring tot nu toe: een mountainbiketocht van 48 km.  door de Valle Sagrado (Sacred Valley of the Inca´s), waarbij we in zeven uur (waarvan zo´n vijf op de pedalen) 1200 meter afdaalden langs de meest bizarre paadjes en fantastische vergezichten. Zooo dat was me trouwens ook mazzel hebben, want eigenlijk had ik voor zondag een citytour geboekt… Zaterdag zou ik namelijk assisteren bij een basketbaltoernooi voor de allerjongsten. Die informatie bleek weer eens niet correct, waardoor ik de zaterdag vrij had… Jammer dat die mountainbiketour waar Pepijn en Adriaan me voor uitnodigden op zondag geboekt was, oh nee wacht die citytour (later meer) kon ik gewoon omboeken naar zaterdag! Dubbel pret dus dit eerste weekend in Cusco! (inmiddels zitten we alweer een weekend verder, nieuwe bloggades dus)

Fietsen van het dak en het begin van een mooie dagtrip van zeven uur

Om 9 uur sharp haalt gids Alex ons op bij de Amauta taalschool/hostel en krijgen we onze stalen rossen te zien. Valt niet tegen! Prima spul, hoewel een frame een slagje groter ook niet gek was geweest. Hier een lunchpakket en hup de fiets op naar het busstation. Busstation? Jawel, gewoon met regiobus en die zes fietsen die slingeren we gewoon op het dak. Het kwintet uitverkorenen geleid door de uitstekende Peruaanse gids Alex (“c’mon guys”): Adriaan Rol, Simon Roth, Pepijn van Hoven, Anneliese Rädhead et moi. Anderhalf uur kijken we onze ogen uit in de bus die ons van Cusco via Chinchero naar een dorpje bij Maras vervoert. Op wat zomaar een kruising in het grote niets lijkt, stappen we uit en op. We verruilen het asfalt meteen voor grind, gravel en een steile afdaling waarmee we middenin een gehucht belanden. We starten op 3750 meter hoogte.

Licht heuvelop onder een dreigende lucht

En knallen maar zou je denken, maar nee eerst is er de dreiging van regen. Dus is het meteen omkleden geblazen en vervolgens blijkt er om de paar meter een dermate fotogeniek punt bereikt, dat het afstappen en kieken geblazen is. Dat is zeker ook aan ondergetekende te wijten, de karrevracht foto´s op Facebook vormt afdoende bewijs. De dreigende regen hangt een groot deel van de dag boven ons of anders toch zeker aan de horizon. Vaak kun je het tussen de bergruggen in de verte zien hozen, maar wij vangen alleen druppels de eerste vijf minuten en hebben zodoende de perfecte dag: niet te warm, koud of nat. We zetten, door een aanvankelijk glooiend maar steeds diverser en adembenemender landschap, koers naar Maras voor de eerste attractie: Moray.

Onderweg zien we hooguit enkele boeren, vooral kinderen, met vee

Vooraf hadden we begrepen dat het voornamelijk afdalen zou zijn, maar het eerste dagdeel is het afwisselend dalen en klimmen en blijkt het (gelukkig!) een behoorlijk technische tocht. Anneliese is daar iets minder gelukkig mee, die legt (vanwege het stappen van de dag ervoor?) elke heuvel/berg op te voet af, zodat wij ruimschoots de tijd hebben om van alles bij te tanken en te fotograferen… Prettig, maar het duurt wel lang zo. Niettemin hebben we de flora en fauna van de Sacred Valley uitstekend vast kunnen leggen. Hoewel een flinkere camera met zoomlens beter was geweest voor bijvoorbeeld de roofvogels die boven ons cirkelen.

De grootste van de drie kuilen, de bovenste (rechte) terrassen verbinden het met de tweede kuil

Na een uur of twee-en-half fietsen en vele tussenstops arriveren we bij Moray. Eén van de vele Inka ruïnes zou je kunnen denken, maar dit bouwwerk is uniek. Moray is de enige plek in het gewezen rijk waar dergelijke bouwsels verrezen. De Inka´s hebben hier drie gigantische kuilen met stenen cirkels gevuld en voorzien van een prachtig irrigatiesyteem. Ze worden ook wel Inka laboratoria genoemd, omdat ze bedoeld waren om in de omstandigheden te voorzien om bepaalde planten te verbouwen. Cocaplanten bijvoorbeeld die normaal alleen op een hoogte tussen de 1000 en 2000 m groeien. Naar beneden lopend ervaren we hoe nietig we zijn, vergeleken met dergelijke constructies. De laboratoria van Moray zijn ook één van de weinige Inka creaties die aan de sloopzucht van de Spanjaarden ontsnapt zijn. Helaas biedt dat geen garanties voor de toekomst: het complex wordt nu bedreigd door veelvuldige regenval en landverschuivingen en moet gestut worden. De irrigatiekanalen dienen nog een ander doel: astrologie. De Inka´s lieten de bodem van de kuil vollopen om in de spiegeling van het bergwater de sterren te bestuderen. Daar waren ze in die tijd net als de Maya´s van Centraal Amerika een stuk verder mee dan de Europeanen.

De derde cirkel met op de achtergrond de Andes-reuzen

We hebben nog net tijd om te lunchen voordat we weer moeten opstappen, maar dat is geenzins een straf. Het landschap wordt alsmaar ruiger en de vergezichten steeds schoner. In de verte schitteren de reuzen van de Andes, wiens toppen in de wolken prikken en als die bewolking even wijkt kunnen we de eeuwige sneeuw ontwaren. Volgens onze gids wonen er in de bergen nog volkeren, die volgens de regels van de Inka´s leven en elk contact met ‘ontwikkelde’ Peruanen vermijden. Een fascinerende gedachte, dat mensen op die onherbergzame hoogtes zelfvoorzienend leven. Nu maar hopen dat het toerisme niet tot die toppen reikt in de komende jaren.

Simon en ik zijn als eersten boven en schuiven volgaarne aan

Vanaf Moray slingeren we een tijdje omhoog en omlaag totdat we plots steil omhoog moeten. Het nemen van de pittigste helling van de dag wordt uiteraard beloond met weer een fabelachtig uitzicht en een uiterst hartelijke begroeting door een Indiaanse familie die zelf net aan het almorzar (lunchen) is. Ze bieden ons meteen eten en chicha (mais bier) aan. Later begrijpen we dat de Indiaanse leefwijze dit voorschrijft: niet denken aan een geldelijke of andere beloning maar geven zonder iets terug te verlangen. Alles is immers wederkerig. Ietwat overdonderd nemen we plaats op de boomstammen naast de familie met hun kinderen en honden en smullen een klein half uur. Na afgifte van een mueslibar voor de kleinsten (ondergetekende gokt ook op wederkerigheid) stappen we weer op. Onderweg legt gids Alex ons uit dat dit toch echt geen onderdeel van de geboekte trip uitmaakt en dat we verduveld veel geluk hebben dit als toeristen mee te maken. Zo voelde het dan ook.

Even bergop een jonge, schuwe herdster en haar kudde passeren

Het pad versmalt af en toe, we passeren met enig fortuin een jonge Peruaanse met een kudde schapen, kieken nog wat normaal gesproken award winning pica´s en belanden in een bergdorpje zonder Spaanse kerk (uitzonderlijk, maar het katholieke geloof is hier dan ook ondergeschikt aan inheemse religies en gebruiken). Daar pauzeren we en controleert Alex alle banden en vooral remmen en waarschuwt ons dat we aan een lange, gevaarlijke afdaling beginnen en of we toch vooral links willen houden op het pad en de snelheid matigen. “Afstappen is geen schande en soms onontkoombaar.”

Alex verhelpt een euvel aan de fiets van Pepijn

Met dat vooruitzicht storten we ons volgaarne het met stenen bezaaide weggetje af, wat Pepijn een flinke koprol en gat in zijn broek oplevert. De afdaling is bijzonder uitdagend en vergt een hoop techniek en anticiperend vermogen en een soms niet geringe dosis geluk. Maar dat hebben we de hele dag al in overvloed! Dat volstaat niet om die enorme schans op de route te nemen, zo beslissen we. Anneliese heeft er downhill ook flink de vaart in en met die snelheid nemen de fotomomenten gelukkig ook af, zodat we voor mijn gevoel eindelijk kilometers pakken.

Hasta las Salineras

Inmiddels is het pad dusdanig versmald en de afgrond rechts dermate gapend, dat het devies handen aan het stuur en ogen op het pad is. Na een afdaling van ruim een uur verschijnt er in de diepte iets wits. En jawel dat is het volgende doel: de Salineras van Maras. De route downhill is prachtig, waarschijnlijk de mooiste en moeilijkste afdaling die ik ooit deed en wat een beloning lonkt daar. Zoals het woord `sal´ al suggereert draait het om zout, zoutpannen om precies te zijn die uit pre-Inka tijden stammen en nog altijd in gebruik zijn. Sterker: het aantal zoutpannen is toegenomen tot 5000. De provinciale regering stelt voor elke arme familie twee pannen beschikbaar en er zijn dan ook meerdere families aan het zoutdelven. We zitten dan ook net voor het einde van het ´zoutseizoen´. Als het regenseizoen eenmaal aanvangt, maken modderstromen het zout immers onbruikbaar.

Eindeloze salineras

Talloze dankbare fotomomenten volgen bij de Salineras, waarna wat later blijkt de steilste en gevaarlijkste afdaling begint. Het pad versmalt tot een meter breedte, het aantal losse stenen/rotsen en de bochten nemen we toe en bij de laatste bocht lijkt het me wijzer even af te stappen om het voorwiel in de juiste richting te plaatsen. Slecht idee om aan de lagere linkerkant af te stappen, omdat het zadel zo hoog staat dat mijn voet daar de bodem niet raakt en langzaam maar zeker bewegen fiets en ik in een schone synchrone val naar het gruis en glijden nog een metertje of twee naar beneden. Au. Even ontsmetten dus maar als we beneden in Urubamba zijn. Vervolgens krijg ik nog een lekke band (waarmee Alex me in 10 minuten helpt) en bereiken we het busstation.

Entree Urubamba

Helaas nemen we nu (lord knows why) een andere bus die er 2,5 in plaats van 1,5 uur over doet. Een gruwelijke busrit waarin we iedere vijf minuten stoppen en veels te veel mensen aan boord nemen vormt een voorname anticlimax. Die hoosbui in Cusco, waar we de fiets nog even zonder licht terug mogen fietsen, vormt er nog eentje. Maar de volgende dagen domineren toch de verhalen en de foto´s van die dagtocht waarbij we zelf nog de controle over stuur en wielen hadden… Dank u Alex en de rest voor deze dag!!

Foto´s? Jazeker meer hieronder en vooral op Facebook.

Dank u Alex

Mas sal

Via de houten brug de ....

... de rivier naar Urubamba oversteken

Fauna die nu eens niet het pad blokkeert: burro´s kwamen we het meest tegen

Cactus!

Ook op het dunbevolkte platteland vind je de kleine mototaxi´s (max. 3 pers.)

Schapen bij een verraderlijk groen meer

De Inka´s waren meesters in irrigatie

Alex en Pepijn en route

Adriaan test de eeuwenoude traptreden

Falling behind

Au wat schoon

Plukjes schaap op merkwaardig (beboste) heuvel

Boerenkinderen poseren voor wat snoep, tja

Aanvankelijk ploegden we door een groene hoogvlakte

Aardig paadje toch?

Dorpje met uitzicht (op regen in de bergen)

Soms gevaarlijk, soms paradijselijk, soms een stuntje

en meestal toch maar niet

Dit meisje doet haar behoefte gewoon in de goot (klikken)

Pauze in interessant bergdorpje

Dank u Adriaan, Pepijn en Simon (vlnr). Eens kijken of ik mijn vrienden zo gek kan krijgen...

Advertenties

3 reacties

Geef een reactie
  1. Manon - Activity International / Nov 29 2011 8:00 am

    Fijn hoor, mijn werkdag beginnen met je verhaal en vooral je foto’s.. Wat een tocht, echt heel gaaf!!! Mijn dag kan beginnen! 🙂
    Groetjes, Manon – Activity International

  2. betlem (@betlem) / Nov 29 2011 10:47 pm

    Volgend jaar hemelvaart met het bierbuikenteam naar Peru…

  3. Joslyn / Dec 1 2011 10:16 pm

    Vette mountainbike tocht hoor. Das een vakantietje al waard!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: