Skip to content
12/21/2011 / ingmarelgrifo

Gekke jongens die Zuid-Amerikanen

In Buenos Aires de breedste straat ter wereld oversteken: de 16 banen brede Avenida de 9 Julio

In negen weken Zuid-Amerika (+ alweer een week van reflectie thuis) bekruipt je veelvuldig het gevoel, dat het er allemaal toch wel wat gek aan toegaat in dit continent. Of eigenlijk: er trekken veel bevreemdende dingen aan het oog voorbij en je vraagt je af; of jij de enige bent die het een tikje merkwaardig vindt, dat voetgangers vogelvrij zijn, voorrangsregels ondanks een ongekende verkeershectiek niet bestaand en dat zelfs politieauto’s in Buenos Aires de moeite niet nemen de lichten te ontsteken. Waarom zouden ze ook? De metropool is flink verlicht, agenten gebruiken vrijwel voortdurend de zwaailichten en hun wil is sowieso wet in de betonnen jungle.

Terugblikkend zet ik wat idiote zaken op een rij. Het verkeer verdient een aparte vermelding en is ingedeeld in een Argentijns en Peruaans deel:

Cabildo in Belgrano

De drukke verkeersader Cabildo, die de wijken Belgrano en Palermo doorsnijdt. Oversteken op eigen risico

Buenos Aires
– Taxi- en buschauffeurs stoppen echt niet voor voetgangers, zebra or no zebra. Zij rijden nog veel onverbiddelijker en gevaarlijker dan de automobilisten in de Argentijnse hoofdstad, maar er is nog een buitencategorie: vuilniswagenchauffeurs stoppen echt nergens voor. Ze denderen ’s nachts rustig onverlicht over de kruisingen van de mooie wijk Palermo.
– Autoverlichting lijkt in Buenos Aires dus overbodig. Zelfs de politie gebruikt het amper, maar de wetshandhavers rijden dan ook vrijwel continu met zwaailichten.
– Als er geen stoplichten staan zijn er geen officiële voorrangsregels en geldt een soort ‘eye of the tiger’ principe: twee toesnellende automobilisten kijken elkaar in de ogen en bepalen zo wie er doorrijdt… Tenzij de ander een taxi of bus bestuurt of zwaailichten voert uiteraard.
– Als Argentijnen hun auto willen verkopen zetten ze een fles/jerrycan water op het dak.
– Fietsen (geldt waarschijnlijk voor groot deel continent) zie je gek genoeg weinig. Buenos Aires komt regelmatig tot stilstand in lange stinkende files, de stad kent vrijwel geen hoogteverschil en heel veel studenten, maar de geneugten en (milieu-) voordelen van de fiets moeten hier nog gepropageerd worden.

Nachtelijk bumperkleven op de nauwe, steile Cuevas de San Blas, Cusco

Peru:
– In Lima lijkt het verkeer nog hectischer dan Buenos Aires, maar vooral ook ongeorganiseerder. Hard rechtdoor rijden is easy, afslaan is de kunst. Mijn taxicoureur heeft daar geen richtingaanwijzer voor nodig (gelukkig maar, want die  bezit hij niet). Hij steekt gewoon z’n hand uit het raam en stuurt ons met ware doodsverachting tussen de aansnellende verkeersstroom. Phew.
– In Cusco is het allemaal (gelukkig) wat kleiner dan in Buenos Aires. Sterker: het stratenpatroon is de afgelopen 600 jaar (sinds Inka tijden) niet noemenswaardig verbreed, maar het verkeer wel gemotoriseerd en geëxplodeerd. Er zijn – zonder overdrijven  – op een normale dag bovendien driemaal zoveel taxi’s en busjes op de weg dan gewone auto’s en dat leidt dus tot congestie en stank. Veel stank en lange wachttijden, in de spits (en helemaal in de regen).
– De bussen zijn ook een stuk kleiner helaas en op- en uitstappen vereist wat doorzettingsvermogen en geluk. Elke twee minuten stopt een bus bij de halte, waarna een helper eruit springt en een hele serie bestemmingen opratelt, je vraagt naar of herkent jouw eindhalte en stapt in. Of eigenlijk: je wurmt je erin want dat minibusje zit altijd propvol. Omdat je bijna 2 m. lang bent, sta je noodgedwongen alsof je je tenen probeert aan te raken en is uit het raam turen voor oriëntatie of je tas in de gaten houden nogal lastig. Gelukkig roept de helper elke halte weer om, waardoor je tijdig ‘bajar!’ (uitstappen) kan schreeuwen, hem 70 cent (20 eurocent) in z’n hand duwt en dankbaar de buitenlucht opzoekt.

Genoeg absurde situaties in Cusco

De verbazingwekkende ervaringen houden uiteraard niet op bij het verkeer:
– We schreven al eerder over geld en vooral het feit dat je makkelijk aan briefgeld komt, maar het haast niet kan omzetten in klein/wisselgeld. Des te sneuer dat je in de bus in Buenos Aires alleen met munten kunt betalen.
– Omdat je er als een domme/onbeschofte buitenlander uitziet, vertelt de ober je nog even extra dat de fooi van 10% niet inbegrepen is of kalkt dat op het bonnetje.
– Koppelverkoop: bij een kraampje in Peru liggen de eieren in het ene venster en steken de kippenpoten uit de andere.

Neem ik speciaal de dagbus voor uitzicht incl.stoel ipv bed is het 10,5 uur eentonigheid troef vanuit autobus naar Cordoba...

Afstanden
– Nooit meer zeuren dus dat Groningen toch echt twee uur treinen is en dat je om de stad te bezoeken er wel moet overnachten. In Latijns Amerika reist vrijwel iedereen met de bus (goede treinen zijn zeldzaam en duur en nationale/continentale vluchten duurder). Voor Peruanen is 20 uur in de bus zitten om van Cusco naar Lima te komen heel normaal. En dat is verre van een luxe trip. In tegenstelling tot Argentinië, waar je redelijk betaalbaar hele luxe busreizen boekt, zodat je stoel in een soort luxe bedje verandert.
– In het langgestrekte land kom ik, reizend van oost naar west, vanaf Buenos Aires in 10,5 uur net halverwege tot tweede stad Cordóba. Stap in Nederland maar eens voor 10 uur in de bus en tel het aantal landen.

Heerlijke bife de lomo con salsa de setas in El Arribal, Cordoba. When in Argentina do as the...

Eten
– In Argentinië heeft de keuken meer Italiaanse invloeden dan Spaanse en eten ze verder vlees, heel veel en voornamelijk rundvlees. Relatief duur voor Z-Amerikaanse begrippen, maar empanadas zijn een betaalbaar, smakelijk alternatief.
– In Cusco, Peru is de keuken een stuk rijker, met Aziatische, Mexicaanse en Europese gerechten en eten ze ook heel veel vlees. Ook alpaca, cavia en ceviche (rauwe vis in citrus gemarineerd) staan op het menu, naast veel rijst en de onvermijdelijke aardappel.

In Santiago is het centrum extreem beveiligd

Veiligheid en gezondheid
– Vooraf was ik van alle kanten gewaarschuwd: er leek bijna geen toerist te bestaan die niet op zijn minst beroofd was in Zuid-Amerika en in het hele continent was het uitkijken geblazen. Als je de berichten mocht geloven. Ik was dan ook zeer op mijn hoede in (de metro’s van!) Buenos Aires en Santiago de Chile. Ook in Cusco hield ik continu mijn broek- en rugzak in de gaten. Heel vermoeiend, maar het werkt wel.
– Daarbij aangetekend: Argentinië, (Santiago de) Chili en Peru waren heel niet zo gevaarlijk. Zeker niet als je je verstand gebruikt en oplet. Een groep Duitse meisjes in ons hostel in Buenos Aires was echter drie keer beroofd in twee weken, onder meer van de portemonnee in de metro. Daarbij speelde ongetwijfeld mee dat ze hoogblond en twee turven hoog waren, telkens luidkeels in het Duits converseerden, er rijk uitzagen en zich telkens in een groep voortbewogen…
– Ondanks alle waarschuwingen, inentingen (+ bijbehorende preek) en stapels met medicijnen (diarreestopper, zoutoplossing, tekentang, insectenwerende zalf, etc) heb ik alleen dat insectenwerende goedje met deet nodig gehad en dat dan alleen tijdens de beklimming van Huayna Picchu. Natuurlijk had ik geluk dat ik in niet-tropisch (en dus malariavrij) gebied vertoefde, maar de stelling dat iedere toerist in Peru een vorm van darm/maaginfectie oploopt is bij deze gelogenstraft.

Mooie verhalen
Heb onderweg toch heel wat gekke en bijzondere dingen beleefd. Een korte greep:

In Peru gebruiken ze op het platteland hele charmante taxi's

1. Córdoba van de regen in de taxi
Zo zit je al bijna twee weken weg te smelten bij 35+ graden in de Argentijnse zomer en dan gaat het opeens regenen en onweren… Dat onweer was zo gek nog niet, ook niet voor de temperatuur, maar die regen veranderde de tweede stad van het land in een bizarre urban jungle. Ik was net op tijd terug bij het hostel om mijn drogende wasgoed en schoenen te redden, maar tien minuten later was de chaos in het centrum onbeschrijfelijk: de afwatering kon het overvloedige hemelwater niet bolwerken en al gauw vormden zich rivieren die via zijstraten naar beneden raasden, boomtakken en allerhande afval meesleurend. Snel een taxi bellen om de nachtbus naar Mendoza te halen dan maar. Vergeet het maar: “als het regent zijn de taxibedrijven onbereikbaar, want dan zijn alle wagens bezet omdat iedereen een taxi wil”, begrijp ik. Een taxi aanhouden is de enige optie. In de stromende regen naar de hoofdstraat dus, waar ik meerdere taxi’s op de weg ontwaar maar een metersbrede stroom blokkeert mijn route. Ik zie geen andere uitweg; neem een flinke aanloop op het trottoir, spring naar twee geparkeerde auto’s en kan me net op de ene kofferbak en de andere motorkap afzetten. Zo beland ik zonder al te natte voeten ineens voor de taxi, de eerste lege in een half uur wachten…

Prachtige tocht, maar afzien in de bus...

2. Verwend Engels meisje met iPod in bus naar Chili
Tijdens de ellenlange busreis Mendoza-Chili (vanwege compustoring bij grens met 4 uur verlengd tot 10 uur) maken we het meest nare en verwende Engelse meisje ooit mee. Iemand die consequent niet luistert, met een zeikstemmetje praat, het bloed onder de nagels van eerst haar ouders en vervolgens steeds meer passagiers vandaan treitert en telkens die iPod weer wat harder zet. Na twee uur in de stilstaande bus is pa het ook zat en stelt haar voor de keuze: “Je kan of luisteren of zo doorgaan, maar straks wil elke persoon in deze bus je vermoorden en ik geef ze groot gelijk.” Waarop de Nederlander naast me tegen zijn partner zegt: “Dat is het sein; we mogen!”

Stekker eruit, want die gasten slopen de boel!

3. Luis Suarez en de 2-1 in de voetbalwedstrijd Uruguay-Chile
Zuid-Amerikanen zijn voetbalgek en dat geldt dus ook voor Chilenen en Peruanen, die misschien niet zoveel reden tot juichen hebben, maar toch maar wat trots zijn op hun voetbalteam. Vandaag staat de WK-kwalificatiewedstrijd Uruguay-Chili op het programma, dus worstel ik me in het voetbalmaffe Santiago tijdig een pizzatent met grote schermen in. Chili heeft echter geen bovenmatig getalenteerde selectie. Tot overmaat van ramp heeft de coach net een aantal sterspelers wegens wangedrag (stiekem stappen) uit het elftal gezet en Uruguay won een paar maanden eerder soeverein de Copa America. Dus… Binnen een paar minuten staat het 1-0, en niet veel later 2-0 door een ontketende Luis Suarez. Mooi om te zien dat die man in Zuid-Amerika net zoveel haat weet op te roepen als vroeger in Nederland. Chili is echter niet volstrekt kansloos en weet halverwege na een knappe combinatie met een volley te scoren. Vervolgens knalt de hele feestzaal vol studenten uit elkaar in orgastische stromen drank en glas, die overal tegenaan vliegen. Het interieur lijkt ten dode opgeschreven en de uitbater ziet 1 optie: licht aan, tv uit en hele brede uitsmijters de zaal in. Het publiek bedaart, iedereen neemt weer plaats, de tv knippert weer aan en het scorebord geeft doodleuk 2-0 aan. Wat blijkt? Doelpunt toch afgekeurd, randje buitenspel. Uruguay loopt vervolgens soepel uit naar 4-0 (4x Suarez…), maar het feest is los.

Deze vrouw in de Mercado San Pedro stopte in 10 min. het gat in m´n broek

4. Santiago – was vergeten, gat in m’n laatste broek
Prachtstad dat Santiago. Slechts 1 minpuntje: de wasserette sluit om 14.00 uur en dat herinner ik me klokslag 14.30 uur… Een vloek, een sprint en schietgebedjes onderweg mogen niet meer baten: het rolluik is onverbiddelijk neergelaten en vastgeketend. Damn, en ik vlieg de volgende (zondag-) ochtend vroeg naar Peru… Een hele serie pogingen via niet begrijpende buurmannen van de wasserette (en met hulp van mijn Nederlandse bed&breakfast eigenaar) zijn aan dovemansoren gericht. De eigenaar is inmiddels thuis voor een weekend met de familie en de bbq. Mijn aanbod om zijn taxi te betalen maakt weinig indruk, de man woont dan ook ruim 200 km. buiten Santiago en het vlees ligt al op de grill… Dus zonder 2/3 van mijn wasgoed naar Peru gevlogen, lekker licht rugzakje. Helaas scheurt de dag na aankomst in Cusco mijn enige overgebleven lange broek uit.. Wat nu? Geen nood: op de markt van San Pedro in Cusco zitten vrouwen die de hele dag met de naaimachine kleine klusjes oplossen. Tien minuten en 1 sole (30 cent) armer sta ik weer buiten. En in het weekend arriveert al een grote doos uit Santiago de Chile met al mijn wasgoed erin! Kost me wel 40 euro, maar soit.

Bus kapot op weg naar Espinar: vertraging 2 uur

5. Espinar: als enige blanke mee de provincie in
Eerder beschreven in dit Engelstalige blog, maar de basketbalexcursie naar Espinar maakte veel indruk. Niet omdat de bus en het hostel het begaven, of vanwege de armoedige omstandigheden, maar vooral vanwege de algehele cultuurschok. Het is vreemd, bizar eigenlijk, maar ergens ook wel weer leuk om als enige blanke, blauwogige in een vreemd provinciehoofdstadje rond te dolen. En heel gek als de halve markt je aanstaart en vrouwen je naroepen.

Links of rechtsom: Peru was het mooist en het vreemdst. Gotta love it!

Rare jongens die Zuid-Amerikanen, maar levenslustig, optimistisch en zeer vriendelijk. Ik moet toch eens terug om te zien of die Colombianen, Brazilianen, Equatorianen en Bolivianen net zo raar en aimabel zijn.

Minpuntje: vertel je net aan iedereen dat je naam Grifo (en dus de mythische Griffioen) betekent, blijken alle water/brandkranen en benzinepompen ook Grifo te heten...


Advertenties

2 reacties

Geef een reactie
  1. Maica / Dec 22 2011 7:55 am

    Hoi Ingmar, het is vast even wennen zijn om weer hier te zijn maar misschien heb je het voordeel dat je het verkeer alhier nu als sereen ervaart 😉

    Maar leuk dat je er weer bent! Wie weet kunnen we binnenkort een bakkie doen.

  2. Halra / Apr 10 2014 11:49 am

    awesome city,,
    I like the night views, wonderful,,,
    thx 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: